Menu Zamknij

Masaż i jego dobroczynny wpływ na organizm

 

 

Aktualnie żyjemy w czasach, w których bywamy w nieustannym biegu, pracujemy coraz więcej, a stres staje się nieodłącznym elementem naszego życia. Zarówno praca fizyczna, jak i siedząca powodują wzmożone napięcia mięśniowe, a brak ergonomii może wpływać na kształtowanie wad postawy, czy przykurcze włókien mięśniowych. Długotrwałe przebywanie w jednej pozycji inicjuje również obrzęki limfatyczne, czy wady kosmetyczne np. w postaci cellulitu. Wiele podobnych defektów dotyczy także osób intensywnie uprawiających sport.

Jedną z najbardziej efektywnych technik, które znacząco wpływają na poprawę  wyżej wymienionych wad jest masaż. W zależności od rodzaju określonego defektu, jest on wykonywany za pomocą konkretnej techniki, stosując jednocześnie odpowiednią intensywność ruchów oraz adekwatną siłę nacisku.

 

Historia masażu klasycznego

 

Masaż został poznany i stosowany w już starożytności. Techniki masażu zostały opatentowane przez Chińczyków  3000 lat p.n.e., a wczesne metody pocierania skóry za pomocą rąk znalazły także zastosowanie w hinduskiej Ayurwedzie.  Starożytni Grecy wykorzystywali masaż w celu leczenia wielu chorób. Zalecano wówczas pocieranie kończyn w kierunku dośrodkowym, co przynosiło pożądany efekt terapeutyczny.

W Średniowiecznej Europie techniki masażu niezwykle się rozwinęły i zaczęto stosować je w klasztornych szpitalach i hospicjach, dzięki czemu pacjenci czuli się znacznie lepiej.
W XVI w. pojawiły się pierwsze wzmianki o masażu jako nieoficjalnej metodzie leczenia wielu schorzeń, zaś w XVII wieku niemiecki lekarz Fridrich Hoffman po przeprowadzeniu licznych badań, opracował schemat stosowania technik masujących w licznych przypadkach chorobowych.

Rozwój i rozpowszechnienie masażu w Polsce i na świecie można zawdzięczyć m.in. lekarzowi Izydorowi Zabłudowskiemu, czy niemieckiemu lekarzowi Karlowi von Mosengeil. Wpływ terapeutyczny masażu na organizm ludzki udowodnił również William Murrel,  rosyjski lekarz J. Gopadse oraz doktor medycyny John Harvey Kellogg.

 

Dla kogo przeznaczony jest masaż?

 

Należy pamiętać, że do bezwzględnych przciwwskazań do masażu należą m.in.:

– gorączka

-nowotwory,

-epilepsja,

-nadciśnienie tętnicze III i IV stopnia,

-choroby zakaźne skóry,

-przerwanie ciągłości skóry,

-świeże stany pourazowe,

-ostre i podostre stany zapalne,

-łamliwość kości, osteoporoza,

-choroba wrzodowa żołądkowa i dwunastnicy,

-kamica wątrobowa i nerkowa,

-skaza krwotoczna,

choroby pasożytnicze,

-tętniaki naczyniowe,

-niewyrównane wady serca,

-żółtaczka,

Względnie jest to ciąża, jednak istnieją odpowiednie techniki dedykowane specjalnie kobietom ciężarnym.

Klasyczny masaż jest dedykowany głównie osobom po długotrwałym wysiłku fizycznym, cierpiącym na osłabienie i przykurcze mięśniowe. Masaż klasyczny poprawia także jakość stawów- doskonale sprawdzi się w przypadku terapii ograniczonej ruchomości oraz niwelowaniu bólu. Masaż może wspomóc również korektę wad postawy, a także może okazać  się niezbędny podczas rehabilitacji zagojonych złamań, stłuczeń, czy skręceń.

Masaż relaksacyjny znajduje zastosowanie po długotrwałym wysiłku fizycznym
i psychicznym, ogólnym zmęczeniu organizmu oraz  napięciu nerwowym. Techniki relaksacyjne w połączeniu z masażem są wykorzystywane także podczas wspomagania leczenia depresji.

Masaż drenujący stosuje się w przypadku obrzęków limfatycznych, stosując głównie ruchy przepychające w kierunku węzłów chłonnych. Opisany masaż ma na celu wyeliminowanie zastojów chłonki, a także uszczelnienie naczyń limfatycznych.

Masaż antycellulitowy jest natomiast techniką, która ma celu zmniejszenie widoczności cellulitu stosując techniki intensywnego rozcierania, szczypania i ugniatania.

 

Jakie są techniki masażu?

 

Główne techniki to:

– głaskanie- to najstarszy ruch, który wykonywany jest powoli, a zarazem rytmicznie.
W zależności od rodzaju wykonywanego masażu może być bardziej lub mniej energiczny, stosuje się go również na różnej głębokości. Celem głaskania jest rozgrzanie oraz delikatne odkształcenie tkanek, poprawa krążenia, a także wyeliminowanie zrogowaciałego naskórka.

– rozcieranie- jest to technika, która powoduje rozciągnięcie tkanek, bardzo często wykonuje się ją podczas masażu torebek stawowych, stawów, powięzi, ścięgien. Rozcieranie jest kluczowe w terapiach przykurczy, blizn oraz zrostów pourazowych. Technika ta wywołuje wówczas poprawę ukrwienia i metabolizmu tkanek.

– wyciskanie- działa na zasadzie głaskania głębokiego wykonywanego wzdłuż włókien mięśniowych. Ruch ten jest powolny, a zarazem prostolinijny. Stosuje się go jako główny element drenażu limfatycznego, a także podczas masażu sportowego.  

– ugniatanie- jest intensywnym ruchem sprężyście odkształcającym tkankę skórną oraz mięśniową. Technika ta pozwala na odciągnięcie mięśnia od tkanki kostnej, a w terapiach antycellulitowych wspomaga rozbijanie złogów komórek tłuszczowych tkanki podskórnej.

-oklepywanie- jest tzw. techniką twardą, którą wykonuje się za pomocą krótkich, intensywnych ruchów, jednak należy zachowywać szczególną uwagę podczas ich stosowania. W zależności od masowanej części ciała, siłę uderzenia stopniuje się, aby nie spowodować dodatkowych uszkodzeń, siniaków, czy krwiaków.

– wibracja- opiera się na wywołaniu drgań mechanicznych, aby wywołać u pacjenta rozluźnienie mięśni. Technika wibracji znajduje zastosowanie głównie w terapiach układu oddechowego, sztywności mięśni, czy chorób zwyrodnieniowych.

–  wstrząsanie- ruchy wstrząsania wykonuje się płynnie rytmicznie, nie szarpiąc jednocześnie tkanek. Owe drgania mechaniczne o małej częstotliwości stosuje się zazwyczaj na zakończenie masażu klasycznego.

 

W przypadku masażu sportowego można zastosować techniki zapobiegawcze (masaż przedwysiłkowy), w którym skupia się uwagę na rozgrzanie w krótkim czasie odpowiednich grup mięśniowych w energiczny sposób. Czas trwania tego masażu wynosi 10 minut.

Techniką regeneracyjną jest natomiast masaż międzywysiłkowy, który stosuje się w celu doprowadzenia organizmu sportowca do stanu prawidłowego w krótkim czasie. Trwa on około 15 minut.

Istnieje także masaż treningowy- powysiłkowy, który ma na celu przyspieszenie odnowy biologicznej organizmu i wyeliminowanie zjawiska przetrenowania, w tym celu stosuje się dłuższe, mniej energiczne ruchy masujące. Wykonuje się go zazwyczaj 2 godziny po treningu, a czas wykonywania powinien wynosić 60 minut.

 

Masaż jest zatem najstarszą, a zarazem najbardziej uniwersalną formą terapeutyczną,
a techniki z powodzeniem można dostosować do terapii konkretnych defektów, czy schorzeń organizmu.

 

Anna Porębska

22lata, Kosmetolog, absolwentka Wydziału Farmaceutycznego z Oddziałem Medycyny Laboratoryjnej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. Pasjonatka receptury, chemii kosmetycznej, fizjologii, dermatologii. Zainteresowana kosmetologią holistyczną, tworzeniem naturalnych kosmetyków i ich praktycznym zastosowaniem podczas rożnego rodzaju zabiegów w kosmetologii. Uwielbiająca szeroko zakrojoną aktywność fizyczną, od lat praktykuje taniec współczesny, jazzowy oraz stretching, zafascynowana gotowaniem, kulinarnymi zakątkami świata.

 

Opublikowany wMedykosfera